Zasiedzenie stanowi  sposób nabycia własności (nieruchomości gruntowej, lokalowej, budynkowej) przez posiadacza rzeczy (osobę, która włada rzeczą, nie będąc jej właścicielem) na skutek upływu czasu. Aby nastąpiło zasiedzenie, posiadacz rzeczy – np. danej nieruchomości musi pozostawać w jej posiadaniu lat 20 – jeżeli zasiedzenie nastąpiło w dobrej wierze (posiadacz był przekonany przez cały okres posiadania rzeczy, że owe prawo do władania rzeczą mu przysługuje, np. posiadaczem w dobrej wierze będzie osoba, która nabyła daną nieruchomość od osoby nie będącej właścicielem nieruchomości bądź nie mającej zdolności do czynności prawnej – np. ubezwłasnowolnionej albo nabycie nieruchomości nastąpiło na podstawie nieważnego aktu notarialnego, o którego wadach kupujący dowiedzieli się już po jego podpisaniu) lub lat 30 – jeżeli zasiedzenie nastąpiło w złej wierze (co oznacza, że osoba, która władała rzeczą wiedziała, że nie jest jej właścicielem lub gdy nie mając tej świadomości, mogła się o tym bez problemu dowiedzieć). Co ważne decydującym dla określenia dobrej i złej wiary jest moment uzyskania posiadania. Po wskazanym wyżej okresie posiadacz samoistny zarówno w dobrej jak i złej wierze nabywa własność rzeczy. Jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat 30. Podobnie wygląda sytuacja, gdy obecny posiadacz jest spadkobiercą poprzedniego posiadacza. Posiadacz samoistny nie traci też posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne (najemcy, dzierżawcy, użytkownikowi) Posiadanie jest chronione przez prawo (istnieje bezwzględny zakaz naruszania posiadania – m.in. ochrona sądowa) oraz wyposażone w określone skutki prawne, tzn. posiada określoną wartość majątkową, może stanowić składnik majątku wspólnego małżonków, przedmiot dziedziczenia oraz podlega obrotowi prawnemu poprzez przeniesienie posiadania (np. sprzedaż). Nabycie prawa zasiedzenia uzyskuje się w postępowaniu sądowym, z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego zasiedzenie.